kami pernah rasa susah... kami tahu bagaimana rasa susah...

Assalamualaikum....


Entri kali ni pasal pengalaman mase kecik2 dulu... saya merupakan anak peneroka... Orang zaman sekarang... bila dengar je perkataan "peneroka" ni... diorang mesti ade intrepretasi "owh... kaye2... selalu dapat durian runtuh... anak emas kerajaan n bla...bla... bla..." ..... kalau la diorang sebut bermula dengan Bismillah... dah bole jadi doa... amin kan... Amin~~~~

Di sini saya nak perbetulkan interpretasi orang ramai... kami generasi pertama dan kedua peneroka tidak bermula dengan kesenangan... nak dapatkan ape yg kami peroleh sekarang teramatlah perit dan sukar... lagi2 ayah saya yang mulanya menyertai peneroka ini dengan hanya berbekalkan kelulusan UPSR sahaja dan merupakan pesara tentera... tiada pendapatan sampingan... di kurniakan lah pula dengan kami 9 beranak... semua kecil2 dan di alam persekolahan... mase tu saya masih lagi isap ibu jari dan membuang dalam lampin... hehehehehe

mase kecil2 bekalan elektrik dan air selalu terputus... jadi bila xde letrik kami selalu bergelap malam2... berteman lilin je... kipas guna surat khabar... duduk ramai2 keliling lilin... mase ni ayah start die punyer citer seram dongen die... siap buat bayang2 pakai tangan kat cahaya lilin... lepas tu akak n abang saya akan tidur berhimpit malam2 sebab ketakutan ngan citer seram ayah... saya mase ni tidur bawah ketiak mak... mase ni x kenal erti seram... tahu merengek mintak susu aje...

Kalau air xde pulak... kami mandi dekat perigi belakang rumah... untunglah belakang rumah tu hutan simpan... boleh la gali perigi... ayah akan buat bilik khas dr buluh untuk yg perempuan... kalau lelaki bogel aje mandi kat luar... tp sebabkan mase tu suma x akil baligh lagi... sume mandi secara open... ade sekali peristiwa... salah seorang dr jalil's the junior terjatuh pulak dlm perigi... mak cakap yg timbul cume punggung je... nasib cepat bertindak... selamat... tp saya masih x di kenal pasti lagi siapakan gerangan yg terjatuh itu... tp ini kisah benar... bukan dongeng penglipur lara...

Masa zaman saya bersekolah... hari2 jalan kaki sejauh 5km... ayah akan bg 50 sen untuk belanja seminggu... pandai2 la nak berjimatkan... mak pulak kerja pagi... lepas subuh terus gerak... jd xde mase nak sedia sarapan... jd kami xde bekalan makanan... so kadang2... starving hari2... hari jumaat makan besar guna duit 50 sen tu... Ade satu kes tu... mase hari terbuka... saya darjah 1... saya xde duit nak makan... jadi kelaparan yang amat... smpi xle nak bangun... shaking macam zombi kelaparan... saya pon nanges semahunya kat dalam kelas tu... beberapa minit lepas tu... abang ien datang sambil bawak seplastik mee goreng... bagi saya makan... saya sengih jek gembira... x lawe langsung abang ien makan sekali... die tengok je saya makan... rupenyer ade pengawas yg kenal saya ni adek abg ien bg tau die saya nanges sebab lapar... tu yg die dtg bwk makanan... padahal tu duit yang die kompol tu... padahal die pon lapar jugak... bila dah besar baru saya nak rase bersalah dekat abg ien... huhu... terharu dengan die... sayang~~~ abg ien... hehehehe...

Kalau bab yuran... kami lah yang paling lewat bayar... sob2... selalu kena panggil ngan guru kelas... bayangkan kalau semu kesembilan anak2 jalil sekolah serentak... mane nak cekau... ayah bekerja keras... tolong projek ubi si A... tolong projek ayam si B... tolong motong buah... macam2 ayah buat... kami pula tahunye malam2 lepas buletin utama... "ayah... cikgu D mintak yuran..." "ayah... mintak duit RM++ nak beli baju pasukan rumah" "ayah.. cikgu cakap hari rabu wajib pakai baju PBSM"... ayah sabar je jawab... nanti ayah bagi...

Baju sekolah kami pula turun temurun... selagi boleh pakai... selagi tu pakai... kalau x muat turun kan ke adik2... saya la selalu dapat baju mereka... tp dulu kecik2 x kesah sangat... sebab x dpt pikir sume tu... kasut sekolah comot... koyak... selagi boleh pakai la katekan... tp mase tu cuma ingat nak belajar je kan... so x pikir sgt... Alhamdulillah... merasa jugak nak jadi top dlm kelas... saya dapat tempat 1 mase darjah dua... hehehheehhehehehehe... maka darjah 3 berpindah ke kelas first... sebab kelas first kn... jadi kalau peksa dpt nombor 4 dan 6 je... paling teruk dpt nombor 12... hahahaha... upsr dapat 2a jek... x pndi sgt...
naik sekolah menengah baru merasa baju baru... sebab jadi pengawas... hahahahaha... bangge jugak la sbb terpilih jadi pengawas...

mase ni dah moden sikit... tp kami still macam tu aje... pegi skolah jalan kaki... belanja dapat RM1.50 seminggu... mmg jimat abes... kdg2 nak jimat... saya g sekolah bawak roti kosong 2 keping... ngan air masak... cukupla buat alas perot time rehat... duit buat beli alat2 tulis n keperluan lain... jeles tengok membe2 yang makan kopok... nasi lemak... kdg2 je dpt mkn tu... huhu... ayah masih pakai motor honda bulat mase ni... motor tu mmg sgt uzur... tp masih mampu membawa kami... kalau ayah hantar saya n akak g sekolah... budak lelaki sesi pagi ade yang gelakkan... sampai hati.. :'( tapi saya x kisah... sebab sy x knal mereka2 yg gelakkan tu.. yela... tau la diorang pegi sekolah ride motor mahal2 kan.. jgnla nak gelakkan org.. debik kang..

Sekarang ni semua tu dah jadi kenangan... semua tu dah jadi perkara yang lepas....

Itulah antara 10% peristiwa yang saya alami...banyak lagi yg x tercatat di sini... tp biarlah jd kenangan yg tersimpan rapi di hati... Sekarang... disebabkan kemajuan Felda yang dah semakin meningkat... kami dah semakin stabil... di tambah dengan anak2 jalil suma ade yg dah berkerjaya... maka kehidupan kami tidak lah sesusah dulu... Jadi... walau ape pun terjadi dalam kehidupan kita... jgn pernah patah semangat... jgn pernah putus doa dengan Allah... kalau kita berusaha... pasti apa yang kita hajatkan akan tercapai... InshaAllah...